Vinyl

Mijn tiende verjaardag vierde ik met een ritje in de oude stoomtrein van Hoorn naar Medemblik, Bello. Mijn vriendjes vonden het gelukkig ook geweldig, op eentje na. Hij zei tegen mijn moeder dat hij het traject liever in de nieuwe auto van zijn vader had afgelegd. Die was sneller en comfortabeler. Ik denk niet dat deze jongen tegenwoordig meegaat in de vinyl/platen-hype.

Om eerlijk te zijn is de terugkeer van langspeelplaten ook langs mij heen gegaan, maar ik geloof wel dat ik het begrijp. Het is erg vergelijkbaar met de wens van een jongetje om een ritje met een stoomtrein te maken. Weg van het onvermijdelijke ongeduld voor de wereld van morgen. Een hang naar de vibes van de wereld van eergisteren.

Als tienjarige had ik daarin een voorsprong, ik rationaliseerde nog lang niet zoveel als ik nu doe. Je moet het voelen en ik vrees dat ik juist daarin veel minder goed ben geworden in de loop der jaren.

Een plaat opzetten is een beleving. Het is duur, hij kan makkelijk stuk en is moeilijk te delen met iemand buiten de kamer waar je je in bevindt. Nadelen die als voordelen aan kunnen voelen. Ze brengen ook exclusiviteit.

Het doet me ook een beetje denken aan wijnsnobisme. Rond wijn is zo’n cultuur ontstaan, dat het inschenken en drinken maar een klein deel uit is gaan maken van de lol. Ik ben ook daar niet echt van, maar kan het wel waarderen. De mens is nou eenmaal geen rationeel wezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *