Eindelijk weer écht begonnen

De dag na Rapid Wien – Ajax

Het voetbalseizoen is begonnen, het was vanochtend zo’n beetje het eerste wat me te binnen schoot. Sterker nog, het moet zo’n anderhalf jaar geleden zijn dat ik voor het laatst überhaupt emoties voelde rond een potje. Het complete vorige seizoen kan sowieso worden weggestreept, voor iets dergelijks.

In de rust gisteren bespraken we nog de mogelijke tegenstanders in de volgende ronde. Het kwam kennelijk niet in ons op dat Ajax de voorsprong nog uit handen kon geven. “Eindelijk weer écht begonnen” verder lezen

Who the fuck?

De tragiek van als je – zoals ik – geboren bent in de jaren zeventig, is dat je opgroeit met het idee – mede dankzij de generatie ervoor – dat Nederland een groot voetballand en Ajax een grote club is. Dat is natuurlijk niet zo, je kunt hooguit zeggen dat er in Nederland voor een klein land aardig gevoetbald wordt en dat Ajax het voor zo’n pietepeuterig clubje ooit aardig heeft gedaan.

Ik zou nu best willen uitweiden over Jack Reynolds, Rinus Michels en Johan Cruijff, maar dat laat ik liever aan de experts – als Simon Kuper – over. Het is ook heel simpel te reduceren tot een verhaal van de grote getallen.

Als je kijkt naar inwonersaantallen in relatie tot prestaties is alleen Uruguay een groter voetballand dan Nederland. Toch zien weinig mensen, zeker van mijn generatie, het zo. Drie WK-finales halen maar niet winnen, wordt door velen als drie gemiste kansen gezien. Het tegendeel is waar. Die tweede plekken zijn volgens de wet van de grote getallen geweldig, haast buitenaards. Dat in de toekomst willen evenaren is rationeel gezien erg onverstandig. “Who the fuck?” verder lezen

Souvenirwinkelfetisjist

20150726_143402Zeggen dat ik niet van shoppen houd, is een behoorlijk understatement. Als ik zelf eens wat nodig heb, ga ik heel doelgericht te werk. Ik fiets naar een winkel, pas het een en ander en ben hooguit een kwartier later buiten. Meestal met een nieuw kledingstuk. Vervolgens ga ik lekker naar huis.

Het slenteren door winkelstraten, wat mijn vriendin goed kan, daarvoor ontbreekt bij mij het talent. Bij elke winkel naar binnen staren, naar dingen waarvan je weet dat je ze niet gaat kopen, ik voel die drang niet zo. Maar er is een uitzondering. Souvenirshops, die kan ik buitengewoon goed hebben. “Souvenirwinkelfetisjist” verder lezen

NASA-ontdekkingen zijn geen nieuws

Bij Vice interessante kritiek op het links laten liggen van de huidige grote ruimtereisontdekkingen, door de Nederlandse media. Ik ben het deels met ze eens. De ontdekkingen van NASA kunnen niet anders dan een keerpunt zijn in onze ontwikkeling als almaar veranderende diersoort.

Aan de andere kant vind ik het stuk ook wat naïef. Het gaat er te makkelijk vanuit dat de taak van nieuwsmedia iets te maken heeft met grote ontdekkingen en wereldveranderende ontwikkelingen. Dat is natuurlijk niet zo. “NASA-ontdekkingen zijn geen nieuws” verder lezen

De dagen van het zelf autorijden zijn geteld

Ik hou van autorijden. Het is een beetje als afwassen, er zijn wat lichte handelingen nodig om de taak te volbrengen, anders gaat het mis, maar niet genoeg om je het wegdromen te beletten. In de auto en aan het aanrecht schiet me niet zelden iets geniaals te binnen. Helaas besef ik dat deze dagen geteld zijn. Niet alleen is er al jaren zoiets als een afwasmachine, het is ook overduidelijk dat de autorijmachine in aantocht is. Veel veiliger, efficiënter.

Autorijden overlaten aan mensen gaat veel te duur worden. “De dagen van het zelf autorijden zijn geteld” verder lezen

Uiteraard geen Nederlandse vrouwen bij FIFA-spel

Bij Joop een artikel met de kop: FIFA duldt eindelijk vrouwen op de cover. Het blijkt te gaan om een beslissing van uitgever EA Sports. Puur een commerciële zet uiteraard. Dat blijkt wel uit de drie landen waar deze cover beschikbaar is. Canada, Amerika en Australië. Juist. Net de landen waar de mannen internationaal niets voorstellen en waar vrouwen toonaangevend zijn. Voetbal is daar al jaren juist een vrouwensport. Zo’n gigantische emancipatiesprong is er dus niet gemaakt.

Een Nederlands vrouwenteam is er in het spel niet te vinden. Nogal wiedes. “Uiteraard geen Nederlandse vrouwen bij FIFA-spel” verder lezen

Pisbekertje

Bij voorbaat excuses voor de aankomende bewering. Ik vind het best tof dat iemand een bekertje urine heeft geleegd boven Christopher Froome. Sorry, dus.

Het is te debiel voor woorden en de man (of vrouw, lijkt me wel behoorlijk onwaarschijnlijk, al is het maar dat zo’n bekertje vullen wat lastiger gaat) verdient een openbare-weg-verbod voor het leven. Voor de sport is het zo slecht nog niet. Het zou me zelfs niet verbazen als de renner het zelf verzonnen heeft, om het sexappeal van zijn sport en hemzelf wat op te krikken. Zover ik weet zijn er geen beelden van.

Je mag wielrennen en voetbal volgens hele volksstammen niet vergelijken en toch ga ik dat doen, lekker puh. “Pisbekertje” verder lezen

Tour d’Utrecht

20150704_123530 (1)Ik heb een schijthekel aan Utrecht. Kinderachtig en op weinig gebaseerd, maar het is niet anders. Ik lul mezelf ook regelmatig klem als ik het probeer uit te leggen.

Een groot deel heeft te maken met een ex en de geringe afstand van onze woonplaatsen. Zeven jaar was ik tussen de twee en de vijf avonden per week in haar stad, op nog geen dertig kilometer van de mijne. Als ze in Den Bosch had gewoond had het al niet gespeeld. Dat ligt zoveel verder, dat ik me er meer aan over had gegeven. Zoals ik al zei, kinderachtig en nergens op gebaseerd. Het gras is nou eenmaal vaak dorder bij de buren.

Tour
Zaterdag ging ik voor de tijdrit van de Tour de France weer eens naar de Domstad. “Tour d’Utrecht” verder lezen

De pot met Mart Smeets

Mijn generatie is in de pot met Mart Smeets gevallen zoals Obelix in de toverdrank. De rest van ons leven komen we er niet meer vanaf. In zekere zin is hij hiervoor misschien iets te lang doorgegaan. De karikatuur die hij steeds meer van zichzelf ging maken, kan de rijping van de figuur in onze verbeelding in de weg zitten.

Ik ben ook in de pot met Harmen Siezen, Henny Vrienten, John de Wolf, Bassie en Adriaan gevallen. Als een van deze figuren in hun tegenwoordige staat voorbij komt, zijn het vreemden. Het concept is eeuwig. “De pot met Mart Smeets” verder lezen